وضعیت:

مدارک ناقص.

(کی کامل بودی، الف؟)

به‌روزرسانی: فکر کنم کامل شد. (خودم نه.)

پشت این کلمات، شادم.

به‌قدری این‌جا غر زده‌ام که با فکر نوشتن، تاریک‌ترین جزء وجودم شروع کرد به نالیدن. شب چندان خنکی نیست. صبح باید بیدار شوم و مسئله‌ای توی سرم قل‌قل می‌کند و کم‌مانده‌است سر برود. البته یک‌بار نزدیک بود همه‌جا را به گند بکشد، ولی زود جمع شد.

نه؛ اصلاً قرار نبود امشب این چیزها را بنویسم. راستش حس عنوان کتاب‌های خودیاری (زرد و قرمز و دیگر رنگ‌ها) را دارم: نمی‌گذارم کسی کله‌ام را نامساعد کند و غرهایت را جمع کن دختر جان اسکل.

قضیه این است که آخر نتیجهٔ لعنتی آمد. آمد و دیگر نتوانستم از ته دل بهش بگویم «لعنتی». دیدم که اعتیادم (لینک برای همین وبلاگ است.) جدی جدی کار خودش را کرد. حالا می‌توانم مدام پی جوییدن و پرسیدن باشم و شاید جای خالی را با پاسخ نظام‌مندی پر کنم. (اگر تصورم زیادی فضایی نباشد و به غلط‌کردن نیفتم.)

این‌طور نیست که فکر کنم دیگر درهای سعادت رویم باز شده‌اند؛ ولی به‌هرحال این اتفاقی بود که چیزی را درونم راضی کرد. رضایت، درست هنگامی که فکر می‌کردم هیچ‌ کاری نمی‌تواند آن چیز را خفه کند.

امشب فقط آمدم که همین را بگویم. این که تمام شد. جدی جدی تمام شد. آن‌قدری هم باب میلم بود که خیلی ندیدبدیدطور(!) این‌جا بنویسمش.

حرف دیگری ندارم. ممنون که گریه‌هایم را خواندید (و البته خواهید خواند). شادی از ته دل خیلی می‌چسبد؛ امیدوارم همه‌تان بچشیدش.

پ‌ن۱: الآن دیدم این وبلاگ در پنجمین سال زندگی‌اش است. حق دارم خانه بدانمش.

پ‌ن۲: از خستگی چشمانم نمی‌بینند. حوصلهٔ ویرایش ندارم. اصلاً به غلط‌ها عادت کنید. ایش.

پ‌ن۳: این می‌شود پست ۱۰۸۷.

ویزویز اضافه

کسی پشه‌ها را دوست ندارد. ندیده‌ام که کشتن پشه‌ای، قلبی را به درد آورد؛ یا این که پنجره‌ای برای مهمان کردنشان باز شود.

من هم پشه‌ها را دوست ندارم. توری را سفت سفت می‌کنم و همیشه پشه‌کش برقی را روشن می‌گذارم. اگر شبی از صدای پشه بی‌خواب شوم، آن‌قدر به خودش و اجدادش فحش می‌دهم که برسم به جد مشترکمان.

از خیلی حشرات می‌ترسم؛ ولی از این (تلگرام) نوعْ پشهٔ کوچکی که نیش می‌زند، متنفرم. متنفرم و ته دلم می‌دانم که من هم یک پشهٔ کوچک نیش‌زنم.

زندگی انگل‌وار دارم. به‌زور به بقیه می‌چسبم. ممکن است ساعت‌ها کسی متوجه حضورم نشود و امکان دارد آن‌قدر توجه جلب کنم که مزاحم‌ترین موجود زمین باشم. زیبا نیستم. خوش‌صدا نیستم. موردعلاقهٔ کسی نیستم. زندگیم خلاصه می‌شود در ویزویزکردن و مکیدن. من پشه‌ای ضعیف و نفرت‌انگیزم.

پاییز زیباست؛ حتی اگر روز اولش با سردرد و بیهودگی بگذرد.