The wrong mix in the wrong genes

قبلاً بیشتر به این فكر می‌کردم که کاش اوضاع فلان‌طور شود. تازگی‌ها می‌گویم که کاش فلان‌طور بود. حسرت، بدون چنگ‌زدن به امید.

چیزی را درست نمی‌کند. تسکین هم نمی‌دهد. فقط خوره‌ای است که به جان ذهنم افتاده. توی پیچاپیچ مغزم می‌چرخد و می‌جودم.

وبلاگ‌ها را خاموش خواندم. می‌خواستم بنویسم. برای چندنفری هم نوشتم، نفرستاده پاکش کردم. کاش آدمی بودم با قدرت فرستادن کلمات.

اتفاق دیگری نیفتاد. فقط وسط یک‌سری موقعیتم که درست به‌نظر نمی‌رسند.

کاش بلد بودم بنویسم. کاش اضافی نبودم. کاش روانم آسوده‌تر بود. کاش نیازی به مسکن نبود. کاش توی این زمان نبودم. کاش روی این نقطه از جهان بزرگ بزرگ بزرگ نبودم. کاش زن نبودم. کاش این نبودم. کاش نبودم. کاش نبودم.

*.I feel like fire, but my heart is cold

مثل هرکس دیگری که گیر چیزی می‌افتد، گیر یک مشت امتحان مسخره افتاده‌ام و روانم هم چندان کشش ندارد. سینه‌خیز به مسخره‌ها می‌رسم و قدرت کار دیگری برایم نمی‌ماند، حتی بیدار ماندن.

خلاصه که ببخشید نه به خواندن وبلاگ‌ها می‌رسم و نه به سریع جواب دادن نامه‌ها. در کوچک‌ترین فرصتی می‌پرم اینجا، قول.

*This link is dead by Deftones (لینک به تلگرام می‌رسد.)