در تنگنای دلهره، اینک
خاموش و خشمگین به چه کاریم؟
فریادهای سوخته‌مان را
در غربت کدام بیابان
از سینه‌های خسته برآریم؟

 

_فریدون مشیری

 

پ‎ن: می‎بینی رها جان؛ چهل و چند سال می‎گذرد و همچنان این اشعار تازه‎اند. همچنان با پوست و استخوان درکشان می‎کنیم. همچنان حرف دلمانند. همچنان... تو بگو؟