انسان‌ها، انسان‌های نفرت‌انگیز. هر تلاشی برای تغییر نظر دائمی، بیهودگی محض است.
امروز فکر می‌کنی که بهتر شده‌ای، فردا می‌خواهی کسی را محکم هل بدی؛ بیندازیش زمین و با تمام قدرت بهش لگد بزنی. آن‌قدری که جمجمه‌اش خرد شود و مغزش له.

جیغ می‌کشی: ببند دهانت را. مزخرف می‌بافی. فقط دهانت را ببند و حرف‌های مفتت را جایی بگو که خریدار داشته باشد. ساکت باش و سعی کن بی‌صدا بمیری. بی‌هیچ نشانی، جوری که انگار هرگز نبودی.
لبخند می‌زنی.
+خوش به‌حالت، بی‌غمی. مشکلی نداری. خوش به‌حالت.
خوش به‌حالم، کاش فقط حرف‌های کمتری بشنوم. جیغ‌های کمتر.
هنوز داد می‌زنی: بمیر، همین حالا! تمامش کن.
نه، چیزی برای تمام کردن نیست. خسته‌ام. خودت خفه شو، خودت بمیر. تنها، بی‌من.